Real-life vs Fairy Tales

Όλοι κάποτε στην ζωή τους έχουν αναρωτηθεί πως θα ταν η πραγματικότητα μας αν παραμύθια, μύθοι, ιστορίες κλπ κλπ ήταν αληθινά. Άλλοι πάλι έχουν ευχηθεί για τους εαυτούς τους το "...και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα...". Αν το καλοσκεφτούμε όμως θέλουμε να ζούμε μέσα σε αυτό το κλισέ του παραμυθιού; Μήπως όμως κατά κάποιο τρόπο ζούμε δίχως να το ξέρουμε; Ας δούμε την μέση ζωή ενός μέσου ατόμου σε παραμύθι. Καταρχάς όσοι είναι άσχημοι είναι και στριμμένοι και θέλουν το κακό ενός αγνού, αγαθού και ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΥ ατόμου το οποίο στο τέλος μαγικά σώζεται/ζει (από) τον/την επίσης ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ/Η πρίγκιπα/ισσα και ζούν ευτυχισμένοι και πλούσιοι με τα ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ παιδάκια τους και τους αγαπητούς υπηκόους τους. Ας δούμε την ίδια ιστορία στα δικά μας δεδομένα. Καταρχάς στην εποχή μας δεν υπάρχουν κλισέ όμορφου - άσχημου. Κάποιοι άνθρωποι όμορφοι θεωρούν τον εαυτό τους άσχημο, κάποιοι όμορφο και το ίδιο ισχυεί με τους άσχημους. Στην πραγματικότητα μας όμως υπάρχει ομορφιά και ασχήμια; Πολλά πράγματα συμπληρώνουν έναν άνθρωπο εκτός από την εξωτερική εμφάνιση. Με τα δικά μας δεδομένα επίσης το άτομο που δέχεται επίθεση από άλλους αν έχει λίγο μυαλό θα πατήσει πόδι, χέρι θα σηκώσει ανάστημα. Ο ρόλος του πρίγκιπα/ισσας αλλάζει σε αυτόν ενός ευκατάστατου ανθρώπου και φυσικά όλα δεν είναι τόσο εύκολα στο να κατακτήσεις αυτόν τον άνθρωπο. Ραντεβού, λογάκια, φαγητό σε εστιατόρια και άλλα πολλά που μοιάζουν βούνο για κάποιους οι οποίοι προτιμούν το αρκετά παραμυθένιο σε βλέπω - με βλέπεις, σε γουστάρω - με γουστάρεις, σε αγαπώ - με αγαπάς και αμέσως στον γάμο και στα παιδάκια. Οι ονειροπόλοι σκέφτονται πως θα ήταν τόσο εύκολο να ζείς σε ένα παραμύθι ξεχνώντας πως σε πολλά παραμύθια όπως και στην ζωή δεν υπάρχει καλό τέλος. Παντού υπάρχουν "κακοί λύκοι" και "μοχθηρές μάγισσες" απλά δεν έχουν ίδια μορφή και δεν κάνουν μπάμ από μακριά. Αυτό ίσως είναι καλύτερο στα παραμύθια. Από την αρχή του παραμυθιού ακόμα ξέρεις τον αντίπαλο σου και προσπαθείς να σωθείς. Στην ζωή όμως είναι κρυμμένοι και είναι πολλοί. Δεν είναι πάντα άνθρωποι, μπορεί να είναι καταστάσεις, φιλίες, σχέσεις... Το να σωθείς στην πραγματική ζωή από αυτά όμως δίχως βοήθεια από υπερφυσικές δυνάμεις όπως στα παραμύθια είναι πιο μεγάλο κατόρθωμα. Στην πραγματικότητα όλα αντιμετωπίζονται με πείσμα και στήριξη από άλλους και όχι με ξόρκια και μαντζούνια και το "μαγικό φιλί της παντοτινής αγάπης". Στην πραγματικότητα μας όμως υπάρχει το παραμύθι το οποίο πολλοί ζούν. Η επιλογή είναι καθαρά υποκειμενική. Ανάλογα την επίλογη γίνονται και οι κατάλληλες πράξεις, τίθονται οι κατάλληλοι στόχοι. Το να καταφέρεις να ζείς όπως θες έχοντας επίγνωση του γύρω κόσμου όμως είναι αυτό που μετρά. Ζώντας την παραμυθένια, ονειροπόλα, δίχως έγνοιες ζωή πρέπει να ξέρεις πως υπάρχει και η σκληρή και δύσκολη ζωή και ζώντας την δύσκολη και σκληρή ζωή πρέπει να ξέρεις πως υπάρχει και η παραμυθένια, ονειροπόλα, δίχως έγνοιες ζωή. Μόνο έτσι γίνεται να επιτευχθεί μια ισορροπία. Κλείνοντας δεν υπάρχουν γύρω μας τόσες ενδείξεις αυτού του κλισέ που υπάρχει στα παραμύθια, ούτε ενδείξεις της υπερβολικά σκληρής και απάνθρωπης πραγματικότητας όμως οι δύο αυτές εκδόσεις της ζωής υπάρχουν σε συνδυασμό κάτι το οποίο είναι πιο μαγικό από το παραμύθι και πιο αληθινό από την πραγματικότητα. Ας μην σταματήσει ποτέ αυτή η προσπάθεια για επιτυχία αυτής της συνταγής. Μόνο τότε θα μπορούμε να πούμε το "...και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα...".