Πανελλαδικές. Μια λέξη που από πίσω κρύβει πολλά και καλά. Άγχος, κόπο, χρήμα, αίμα, δάκρυα και ιδρώτα κλπ κλπ.Θα προσπαθήσω λίγο χιουμοριστικά να αναφέρω συναισθήματα που διακατέχουν εμένα και όπως μπορώ να φανταστώ και όποιον άλλον δίνει πανελλαδικές. Από τα πρώτα σχολικά μου χρόνια θυμάμαι να ακούω για τις πανελλαδικές και να απορώ. Όλοι λέγαν πως θα μεγαλώσω και θα δώσω και εγώ και θα γίνω μεγάλος και τρανός οπότε ως παιδί δεν μου φαινόταν τόσο άσχημο. Μεγαλώνοντας όμως άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως ότι μου είχαν πει για αυτές τις εξετάσεις πήγαινε σούμπιτο στον κάδο με τα άλλα ψέμματα που σου λένε οι μεγαλύτεροι όταν είσαι μικρό και ανήμπορο. Βλέποντας και ακούγοντας για το άγχος των άλλων παιδιών δημιουργήθηκε και σε μένα από τότε ακόμα ένα μικρό δωματιάκι στο μυαλό μου που στην εξώπορτα είχε την ένδειξη "ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ" του οποίου το περιεχόμενο μου ήταν σχεδόν άγνωστο. Φτάνοντας στην Γ' Λυκείου από αυτό το δωματιάκι άρχισε να βγαίνει μια πολύ παράξενη βρώμα η οποία όσο περνούσε ο καιρός τόσο χειροτέρευε... Στις αρχές ακόμα (γιατί η περιέργεια μας τρέχει από τα αυτιά) μπούχτισα και ανοίγοντας την πόρτα το μόνο που αντίκρισα μέσα στο δωμάτιο αυτό ήταν...ΣΚΑΤΑ! Παντού! Στους τοίχους, στα πατώματα! Έκλεισα λοιπόν την πόρτα και έριξα παντού γύρω μου αρωματικό χώρου με άρωμα λεβάντα, κρέμασα και ένα από αυτά τα δεντράκια για τα αμάξια και περνούσα ξέγνοιαστα τις μέρες μέχρι που τα γαμωαρωματικά λήξαν! Η βρώμα ξαναπλημμύρισε τον χώρο οπότε αποφάσισα να ξαναβάλω αρωματικά χώρου. Τότε εμφανίστηκε ένα μικρό μυγάκι και μου είπε πως αν στρωθώ τα σκατά του δωματίου θα έφευγαν νικημένα για κάποιον άλλο δωματιάκι, σε κάποιον άλλον εγκέφαλο! Το δύσκολο πράγμα όμως ήταν να βρω τρόπο να στρωθώ. Δεν είναι τόοοοσο εύκολο, όση θέληση και αν έχεις, όση πίστη στον εαυτό σου θέλει αρετή και τόλμη το πράγμα... Αλλά ας γίνω πιο ξεκάθαρος. Όλοι νομίζω συμφωνούν πως ο τρόπος δεν είναι σωστός. Γιατί κυρά μου εγώ να μάθω λατινικά με τέτοια εμβάθυνση; Γιατί να πρέπει να κάνω σύνταξη και γραμματική στα αρχαία ελληνικά και όχι στα νέα που δεν ξέρω να κλίνω ούτε ένα ρήμα; Γιατί τέλος να πρέπει να παπαγαλίσω τόσο πολύ και το μέλλον μου να κρίνεται όχι από την ευφυΐα μου αλλά από το πόσο καλός παπαγαλάκος είμαι; Εγώ φίλες και φίλοι(φίλε και φίλη ανάλογα πόσοι θα το διαβάσουν!) δεν μπορώ την παπαγαλία. Από μικρό μου καθόταν στο στομάχι και ακόμα εκεί μου κάθεται. Αφήνω ασχολίαστο το ότι εγώ που από θεωρητική(λόγω του ότι είμαι πιο τούβλο και από τούβλο παράγκας στα μαθηματικά την φυσική) θέλω σχολές καλλιτεχνικών του 4ου πεδίου αναγκάζομαι να χάσω το 10% του βαθμού μου! Να το πάρετε το 10% μου και να το βάλετε εκεί που δεν βλέπει ήλιος μετά χαράς! Και φτάσαμε στα αποτελέσματα και δεν περνάς πουθενά. Τι ακούς από παντού; Από τον μανάβη, από την περιπτερού, από τις κουτσομπόλες της πολυκατοικίας και όλους τους συγγενείς; "Απαπαπαπα το κακόμοιρο έπρεπε να μην δώσει αφού δεν τα παίρνει τα γράμματα!" και "Τι θα κάνει με την ζωή του τώρα;" κ.ά! Σου γίνεται η ψυχολογία πιο χάλια και από το μαύρο χάλι σου τα κάνουν και όλοι τσουρέκια και ή αυτοκτονείς και μετά όλοι λένε τι καλό παιδί που ήσουν και πόσο σου άρεσε το σχολείο είτε αποφασίζεις να ξαναδώσεις και ότι γίνει! Γιατί όχι; Το θέμα είναι να κάνεις κάτι που σου αρέσει ότι και αν είναι αυτό χωρίς να σε νοιάζουν τα οικονομικά! Σ' αρέσει να ζωγραφίζεις; Γίνε ζωγράφος! Να φροντίζεις τους γύρω σου; Γίνε γιατρός, νοσοκόμος! Ξέφυγα λίγο ας με συγκρατήσει κάποιος! Λοιπόν γιατί το μάτι σας/σου πάει να κλείσει από την βαρεμάρα θα αρχίσει ο επίλογος μου κάπου εδώ! Το σύστημα είναι χάλια, ο τρόπος που γίνεται μάθημα στο σχολείο είναι χάλια, το παπαγαλίκι είναι χάλια, το να περνάς κάπου χωρίς να σ' αρέσει είναι χάλια όπως και το να μην περνάς καθόλου ή να ξαναδίνεις δεύτερη και τρίτη φορά. Άρα κρίνοντας από τα παραπάνω οι Πανελλαδικές είναι χάλια!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου