Real-life vs Fairy Tales

Όλοι κάποτε στην ζωή τους έχουν αναρωτηθεί πως θα ταν η πραγματικότητα μας αν παραμύθια, μύθοι, ιστορίες κλπ κλπ ήταν αληθινά. Άλλοι πάλι έχουν ευχηθεί για τους εαυτούς τους το "...και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα...". Αν το καλοσκεφτούμε όμως θέλουμε να ζούμε μέσα σε αυτό το κλισέ του παραμυθιού; Μήπως όμως κατά κάποιο τρόπο ζούμε δίχως να το ξέρουμε; Ας δούμε την μέση ζωή ενός μέσου ατόμου σε παραμύθι. Καταρχάς όσοι είναι άσχημοι είναι και στριμμένοι και θέλουν το κακό ενός αγνού, αγαθού και ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΥ ατόμου το οποίο στο τέλος μαγικά σώζεται/ζει (από) τον/την επίσης ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ/Η πρίγκιπα/ισσα και ζούν ευτυχισμένοι και πλούσιοι με τα ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ παιδάκια τους και τους αγαπητούς υπηκόους τους. Ας δούμε την ίδια ιστορία στα δικά μας δεδομένα. Καταρχάς στην εποχή μας δεν υπάρχουν κλισέ όμορφου - άσχημου. Κάποιοι άνθρωποι όμορφοι θεωρούν τον εαυτό τους άσχημο, κάποιοι όμορφο και το ίδιο ισχυεί με τους άσχημους. Στην πραγματικότητα μας όμως υπάρχει ομορφιά και ασχήμια; Πολλά πράγματα συμπληρώνουν έναν άνθρωπο εκτός από την εξωτερική εμφάνιση. Με τα δικά μας δεδομένα επίσης το άτομο που δέχεται επίθεση από άλλους αν έχει λίγο μυαλό θα πατήσει πόδι, χέρι θα σηκώσει ανάστημα. Ο ρόλος του πρίγκιπα/ισσας αλλάζει σε αυτόν ενός ευκατάστατου ανθρώπου και φυσικά όλα δεν είναι τόσο εύκολα στο να κατακτήσεις αυτόν τον άνθρωπο. Ραντεβού, λογάκια, φαγητό σε εστιατόρια και άλλα πολλά που μοιάζουν βούνο για κάποιους οι οποίοι προτιμούν το αρκετά παραμυθένιο σε βλέπω - με βλέπεις, σε γουστάρω - με γουστάρεις, σε αγαπώ - με αγαπάς και αμέσως στον γάμο και στα παιδάκια. Οι ονειροπόλοι σκέφτονται πως θα ήταν τόσο εύκολο να ζείς σε ένα παραμύθι ξεχνώντας πως σε πολλά παραμύθια όπως και στην ζωή δεν υπάρχει καλό τέλος. Παντού υπάρχουν "κακοί λύκοι" και "μοχθηρές μάγισσες" απλά δεν έχουν ίδια μορφή και δεν κάνουν μπάμ από μακριά. Αυτό ίσως είναι καλύτερο στα παραμύθια. Από την αρχή του παραμυθιού ακόμα ξέρεις τον αντίπαλο σου και προσπαθείς να σωθείς. Στην ζωή όμως είναι κρυμμένοι και είναι πολλοί. Δεν είναι πάντα άνθρωποι, μπορεί να είναι καταστάσεις, φιλίες, σχέσεις... Το να σωθείς στην πραγματική ζωή από αυτά όμως δίχως βοήθεια από υπερφυσικές δυνάμεις όπως στα παραμύθια είναι πιο μεγάλο κατόρθωμα. Στην πραγματικότητα όλα αντιμετωπίζονται με πείσμα και στήριξη από άλλους και όχι με ξόρκια και μαντζούνια και το "μαγικό φιλί της παντοτινής αγάπης". Στην πραγματικότητα μας όμως υπάρχει το παραμύθι το οποίο πολλοί ζούν. Η επιλογή είναι καθαρά υποκειμενική. Ανάλογα την επίλογη γίνονται και οι κατάλληλες πράξεις, τίθονται οι κατάλληλοι στόχοι. Το να καταφέρεις να ζείς όπως θες έχοντας επίγνωση του γύρω κόσμου όμως είναι αυτό που μετρά. Ζώντας την παραμυθένια, ονειροπόλα, δίχως έγνοιες ζωή πρέπει να ξέρεις πως υπάρχει και η σκληρή και δύσκολη ζωή και ζώντας την δύσκολη και σκληρή ζωή πρέπει να ξέρεις πως υπάρχει και η παραμυθένια, ονειροπόλα, δίχως έγνοιες ζωή. Μόνο έτσι γίνεται να επιτευχθεί μια ισορροπία. Κλείνοντας δεν υπάρχουν γύρω μας τόσες ενδείξεις αυτού του κλισέ που υπάρχει στα παραμύθια, ούτε ενδείξεις της υπερβολικά σκληρής και απάνθρωπης πραγματικότητας όμως οι δύο αυτές εκδόσεις της ζωής υπάρχουν σε συνδυασμό κάτι το οποίο είναι πιο μαγικό από το παραμύθι και πιο αληθινό από την πραγματικότητα. Ας μην σταματήσει ποτέ αυτή η προσπάθεια για επιτυχία αυτής της συνταγής. Μόνο τότε θα μπορούμε να πούμε το "...και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα...".

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ Πανελλαδικές!

Πανελλαδικές. Μια λέξη που από πίσω κρύβει πολλά και καλά. Άγχος, κόπο, χρήμα, αίμα, δάκρυα και ιδρώτα κλπ κλπ.Θα προσπαθήσω λίγο χιουμοριστικά να αναφέρω συναισθήματα που διακατέχουν εμένα και όπως μπορώ να φανταστώ και όποιον άλλον δίνει πανελλαδικές. Από τα πρώτα σχολικά μου χρόνια θυμάμαι να ακούω για τις πανελλαδικές και να απορώ. Όλοι λέγαν πως θα μεγαλώσω και θα δώσω και εγώ και θα γίνω μεγάλος και τρανός οπότε ως παιδί δεν μου φαινόταν τόσο άσχημο. Μεγαλώνοντας όμως άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως ότι μου είχαν πει για αυτές τις εξετάσεις πήγαινε σούμπιτο στον κάδο με τα άλλα ψέμματα που σου λένε οι μεγαλύτεροι όταν είσαι μικρό και ανήμπορο. Βλέποντας και ακούγοντας για το άγχος των άλλων παιδιών δημιουργήθηκε και σε μένα από τότε ακόμα ένα μικρό δωματιάκι στο μυαλό μου που στην εξώπορτα είχε την ένδειξη "ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ" του οποίου το περιεχόμενο μου ήταν σχεδόν άγνωστο. Φτάνοντας στην Γ' Λυκείου από αυτό το δωματιάκι άρχισε να βγαίνει μια πολύ παράξενη βρώμα η οποία όσο περνούσε ο καιρός τόσο χειροτέρευε... Στις αρχές ακόμα (γιατί η περιέργεια μας τρέχει από τα αυτιά) μπούχτισα και ανοίγοντας την πόρτα το μόνο που αντίκρισα μέσα στο δωμάτιο αυτό ήταν...ΣΚΑΤΑ! Παντού! Στους τοίχους, στα πατώματα! Έκλεισα λοιπόν την πόρτα και έριξα παντού γύρω μου αρωματικό χώρου με άρωμα λεβάντα, κρέμασα και ένα από αυτά τα δεντράκια για τα αμάξια και περνούσα ξέγνοιαστα τις μέρες μέχρι που τα γαμωαρωματικά λήξαν! Η βρώμα ξαναπλημμύρισε τον χώρο οπότε αποφάσισα να ξαναβάλω αρωματικά χώρου. Τότε εμφανίστηκε ένα μικρό μυγάκι και μου είπε πως αν στρωθώ τα σκατά του δωματίου θα έφευγαν νικημένα για κάποιον άλλο δωματιάκι, σε κάποιον άλλον εγκέφαλο! Το δύσκολο πράγμα όμως ήταν να βρω τρόπο να στρωθώ. Δεν είναι τόοοοσο εύκολο, όση θέληση και αν έχεις, όση πίστη στον εαυτό σου θέλει αρετή και τόλμη το πράγμα... Αλλά ας γίνω πιο ξεκάθαρος. Όλοι νομίζω συμφωνούν πως ο τρόπος δεν είναι σωστός. Γιατί κυρά μου εγώ να μάθω λατινικά με τέτοια εμβάθυνση; Γιατί να πρέπει να κάνω σύνταξη και γραμματική στα αρχαία ελληνικά και όχι στα νέα που δεν ξέρω να κλίνω ούτε ένα ρήμα; Γιατί τέλος να πρέπει να παπαγαλίσω τόσο πολύ και το μέλλον μου να κρίνεται όχι από την ευφυΐα μου αλλά από το πόσο καλός παπαγαλάκος είμαι; Εγώ φίλες και φίλοι(φίλε και φίλη ανάλογα πόσοι θα το διαβάσουν!) δεν μπορώ την παπαγαλία. Από μικρό μου καθόταν στο στομάχι και ακόμα εκεί μου κάθεται. Αφήνω ασχολίαστο το ότι εγώ που από θεωρητική(λόγω του ότι είμαι πιο τούβλο και από τούβλο παράγκας στα μαθηματικά την φυσική) θέλω σχολές καλλιτεχνικών του 4ου πεδίου αναγκάζομαι να χάσω το 10% του βαθμού μου! Να το πάρετε το 10% μου και να το βάλετε εκεί που δεν βλέπει ήλιος μετά χαράς! Και φτάσαμε στα αποτελέσματα και δεν περνάς πουθενά. Τι ακούς από παντού; Από τον μανάβη, από την περιπτερού, από τις κουτσομπόλες της πολυκατοικίας και όλους τους συγγενείς; "Απαπαπαπα το κακόμοιρο έπρεπε να μην δώσει αφού δεν τα παίρνει τα γράμματα!" και "Τι θα κάνει με την ζωή του τώρα;" κ.ά! Σου γίνεται η ψυχολογία πιο χάλια και από το μαύρο χάλι σου τα κάνουν και όλοι τσουρέκια και ή αυτοκτονείς και μετά όλοι λένε τι καλό παιδί που ήσουν και πόσο σου άρεσε το σχολείο είτε αποφασίζεις να ξαναδώσεις και ότι γίνει! Γιατί όχι; Το θέμα είναι να κάνεις κάτι που σου αρέσει  ότι και αν είναι αυτό χωρίς να σε νοιάζουν τα οικονομικά! Σ' αρέσει να ζωγραφίζεις; Γίνε ζωγράφος! Να φροντίζεις τους γύρω σου; Γίνε γιατρός, νοσοκόμος! Ξέφυγα λίγο ας με συγκρατήσει κάποιος! Λοιπόν γιατί το μάτι σας/σου πάει να κλείσει από την βαρεμάρα θα αρχίσει ο επίλογος μου κάπου εδώ! Το σύστημα είναι χάλια, ο τρόπος που γίνεται μάθημα στο σχολείο είναι χάλια, το παπαγαλίκι είναι χάλια, το να περνάς κάπου χωρίς να σ' αρέσει είναι χάλια όπως και το να μην περνάς καθόλου ή να ξαναδίνεις δεύτερη και τρίτη φορά. Άρα κρίνοντας από τα παραπάνω οι Πανελλαδικές είναι χάλια! Άρα τις θανατώσουμε πολλοί βασανισμένοι στην πλατεία Συντάγματος με πετροβολισμό. Έπειτα θα κάψουμε το σώμα τους και θα χορεύουμε γύρω από την φωτιά φορώντας τα άκρως απαραίτητα! Μετά θα πετάξουμε στην φωτιά και την Διαμαντοπούλου. Μετά θα δούμε ποιοι ευθύνονται για το σημερινό σύστημα και αφού τους ακρωτηριάσουμε και τους βουτήξουμε τα κεφάλια μέσα σε σκατά θα τους πετάξουμε και αυτούς στην φωτιά! Too good to be true huh?

See you soooooon! :)